Het CBS heeft nieuwe bevolkingsprognoses gemaakt voor de BES-eilanden.
Het inwonertal op Bonaire loopt naar verwachting op van 27,6 duizend nu naar 36,6 duizend in 2035. De prognose van vorig jaar verwachtte 34,2 duizend inwoners op Bonaire in 2035.
Afgezien van de praktische vraag of al die mensen op die 288 vierkante kilometer passen, zijn er nog wel wat andere vragen te stellen.
Het is namelijk niet voor het eerst dat de onstuimige bevolkingsgroei om aandacht vraagt.
In de voorbije jaren hebben verschillende bestuurders laten zien dat ook zij de krant lezen.
Diverse leden van de Eilandsraad en Bestuurscolleges zijn zelfs langs verschillende Waddeneilanden gegaan om huisvestingsvergunningen en vestigingsvoorwaarden te bestuderen.
Een enkele bestuurder ging zelfs op bezoek bij de Åland eilanden. Dat is een grote verzameling eilanden die onder de Finse vlag in dat koude water ligt, en waar de bevolking Zweeds spreekt. Blijkbaar spreken eilanders graag een andere taal dan die van het land waar ze formeel onder vallen.
Al die bezoeken hadden als doel om te kijken of de komst van al die nieuwelingen gereguleerd kan worden.
Hadden de reizende bestuurders opgelet, dan hadden ze kunnen zien dat er meer dan genoeg maatregelen bestaan waarmee je de groei van de bevolking kunt reguleren.
De notulen van die reizen liggen in een van die lades ergens.
Vermoedelijk liggen ze onder die blauwe map met belastingmaatregelen die ook mee kunnen helpen om die bevolkingsgroei te beïnvloeden.
Het is eenvoudig. Iemand moet de vraag Mag Bonaire, Bonaire blijven beantwoorden.
Die vraag stelt niet alleen een droeve bewoner van het eiland, zelfs staatssecretaris Van der Burg liet weten dat het in de toekomst misschien lastiger wordt om naar de BES-eilanden te emigreren. De onstuimige groei van de bevolking op Bonaire kent te veel keerzijden om te negeren.
De staatssecretaris wijst erop dat het eiland ook zelf maatregelen kan treffen om die groei in goede banen te leiden.
De vraag van vandaag is derhalve waarom hebben al die reizende bestuurders nooit iets ondernomen?
De Haagse ambtenaar die ik deze week sprak, schudde zijn hoofd.
‘Hou op, de bezoeken aan verschillende Waddeneilanden zijn niet meer te tellen.’
‘Je kunt beter goed geïnformeerd aan de slag gaan,’ probeerde ik in te brengen.
Maar ik kreeg geen kans.
‘Ze zouden ook aan het werk kunnen gaan,’ meldde mijn gesprekspartner, ‘ze weten heel goed wat de mogelijkheden zijn. Maar ze durven niet. Zijn bang om de kiezer te verliezen.’
Of ze niet durven uit angst de kiezer te verliezen, weet ik niet.
Vermoedelijk zijn ze gewoon bang om keuzes te maken.
Want als je keuzes maakt, kies je kleur.
Daarmee kies je voor verantwoordelijkheid.
En ja, Multatuli schreef het al: Alweder en altijd stuit men op dat voorheersend kenmerk van ‘t parlementarisme: gebrek aan verantwoordelijkheid.
Auke van der Berg schrijft sinds 2015 op zijn persoonlijke blog Ikki’s eiland waar hij inmiddels ruim 800 verhalen heeft gedeeld. Zijn eerste boek ‘Ikki’s eiland. De horzel van het koninkrijk I.
