Een vertrouwd ritueel zou je het kunnen noemen. Voor de zoveelste keer was er weer gedoe in het Bestuurscollege.
Door een kop op bonaire.nu leek het er even op dat drank een grote rol speelde bij het vertrek van een van de gedeputeerden, maar de werkelijkheid was wat geheimzinniger.
De kop op deze site vertelde dat ‘twee bestuurders betrapt op rijden onder invloed.’
Als bestuurder heb je een voorbeeldfunctie en dus was het begrijpelijk dat de twee op moesten stappen. Bij lezing bleek het om twee automobilisten te gaan en daarmee werd duidelijk dat het opstappen van bijvoorbeeld de gedeputeerde zo op het eerste gezicht niet met alcoholconsumptie te maken heeft.
Dat de coalitie, die al drie maanden aan het roer staat, de eerste tekenen van verval toont, hoort bij de eilandelijke tradities. Coalities komen en gaan. Bestuurders wijzen naar elkaar, wassen hun handen in onschuld en geven geen uitleg.
Gelukkig kwam deze coalitie snel met de mededeling dat met de ‘herverdeling van de bestuurlijke taken de continuïteit en de uitvoering van bestuurlijke taken gewaarborgd zijn.’
Wie nu een rustige periode verwacht, komt vermoedelijk van een koude kermis thuis. In de wandelgangen zijn wonderlijke geluiden te horen. Uit die geluiden kun je opmaken dat de persoonlijke verhoudingen behoorlijk verstoord zijn.
In maart 2027 zijn er weer verkiezingen op het eiland.
Interessant wordt het om te zien hoe de gevestigde partijen al deze wendingen, afsplitsingen en ruzies in de komende maanden gaan verkopen.
Dat wij, het publiek, graag woorden gebruiken als chaos, eigenbelang en onkunde om de ogenschijnlijk treurige bestuurscultuur te beschrijven, wijst op intellectuele tekortkomingen.
Henry Miller heeft ons, jaren geleden al, gewezen op onze beperkingen. ‘Chaos is het woord dat we bedacht hebben voor een orde die we niet begrijpen.’
Het is aan de huidige en toekomstige bestuurders om ons mee te nemen, ons bij de hand te nemen, om te laten zien dat regeren meer is dan één plus één = twee.
Daarom is het raadzaam voor al die oude en nieuwe bestuurders en politici om alvast aan de kiezer duidelijk te maken wat je voor ogen hebt.
Als je om de paar maanden elkaar in de haren vliegt, hoef je geen lange termijnvisie te bedenken. Als je die bestuurscultuur wilt veranderen, is het zaak om de tijd te nemen wat de toekomst gaat brengen.
Natuurlijk zijn er allerlei geruchten over de komst van nieuwe partijen. Dat is onvermijdelijk in een samenleving waar je jaar in, jaar uit dezelfde geluiden hoort.
Het is te hopen dat nieuwelingen zich vroeg melden. Daarmee krijgen ze tijd om op een rustige manier uit te leggen hoe het aardse paradijs gestalte krijgt na maart 2027.
Er is geen tijd voor lange recessen. Er is werk aan de winkel.
Auke van der Berg schrijft sinds 2015 op zijn persoonlijke blog Ikki’s eiland waar hij inmiddels ruim 800 verhalen heeft gedeeld. Zijn eerste boek ‘Ikki’s eiland. De horzel van het koninkrijk I.
