Een aantal inwoners van Ikki’s eiland ondervindt nog dagelijks de gevolgen van rugoperaties uitgevoerd in Medellin (Colombia) in 2012 en 2013.
In 2019 sprak ik met mevrouw en meneer T. Ze wilden graag hun verhaal vertellen. Over de operaties die hun leven getekend hebben. In de eerste plaats dat van meneer.
Maar ook vertelden ze over de invloed die de foutgelopen ingrepen hebben gehad op hun relatie en op hun financiële omstandigheden.
‘Ik had echt veel pijn. Ik moest geopereerd worden’, vertelt meneer, ‘het ging niet meer. Eén van mijn wervels was niet goed. En een tweede ook niet. Die problemen heb ik altijd gehad.
Vier, vijf jaar geleden kreeg ik de mogelijkheid om naar Colombia te gaan om geopereerd te worden. Door een beroemde chirurg. Eerder was ik hier in het ziekenhuis onderzocht. Zij hebben mij naar Colombia gestuurd.’
‘In het ziekenhuis kreeg ik een contract. Dat heb ik ondertekend. Vijf minuten nadat ik mijn handtekening had gezet, belde mijn moeder vanuit Bonaire. Ze zei tegen mij, jongen, doe het niet. Maar het was al te laat. Ik kon niets meer doen. Laat maar zo, dacht ik. Ik ben hier nu.’
Nu, zoveel jaar later, zou je kunnen zeggen dat de moeder van meneer T. gelijk had.
In totaal 17 Bonairianen hebben ernstige tot zeer ernstige klachten overgehouden aan een rugoperatie in Colombia.
Nadat vastgesteld werd dat de operaties ondeskundig zijn uitgevoerd en grote gezondheidsschade hebben aangericht, probeerde de groep een schadevergoeding te krijgen.
Al vindt de uitzending naar Colombia plaats onder toezicht van de Nederlandse Inspectie, de Nederlandse overheid vindt dat je voor klachten bij het ziekenhuis in Medellin moet zijn.
Het ministerie van WVS vindt dat haar geen blaam treft.
Deze week herhaalde de minister van Langdurige Zorg, Jeugd en Sport, mevrouw Sterk, dit nog maar eens in een debat over de gezondheidszorg in Caribisch Nederland.
In de afgelopen jaren hebben de getroffen patiënten zich meermaals uitgelaten over de ‘kille’ houding van het ministerie. De door hen ingehuurde letselschade advocaat heeft zich zelfs teruggetrokken door het gebrek aan empathie voor de slachtoffers.
Vermoedelijk om van het gezeur af te zijn, kwam de minister deze week met het nieuws dat de betrokkenen een schikkingsvoorstel gedaan is.
‘We zitten hopelijk aan het einde van de keten met een bevredigende oplossing voor iedereen’, verzuchtte de minister.
De gedupeerde Bonairianen hebben nog niet gereageerd op het voorstel.
De Eilandsraad heeft de vaste commissie voor Volksgezondheid, Welzijn en Sport en de vaste commissie voor Koninkrijksrelaties erop gewezen dat het niet alleen maar over geld gaat. Ook wachten de patiënten op erkenning en rechtvaardigheid.
‘Het gaat over mensen en hun familie die hun gezondheid en de kwaliteit van leven hebben zien veranderen’, schrijft de Eilandsraad.
Of zoals meneer T. vertelde:
‘Weet je, pijn beïnvloedt alles. Het maakt je alleen. Je gaat inzakken. En als je inzakt, krijg je allemaal gevoelens. Je gedraagt je anders, je weet niet wat je wilt, je wilt zo graag dat het voorbij is.’
Hij kijkt een tijdje naar zijn handen.
‘Je krijgt ook slechte gedachten. Echt. Je bent slecht tegen de ander. En tegen jezelf. Je bent verslagen. Want je ziet niets meer. Geen oplossing. Je hebt alleen maar pijn. Zij zag dat mijn benen hier liepen, mijn bovenlichaam daar. Je vraagt je af, waarom blijf je leven? Waarvoor?
In die tijd kijk je naar je vrouw, je houdt van haar, maar het gaat niet. Het was een slechte tijd met veel gedachten. Zo was het.’
Noot: https://ikkiseiland.com/2019/05/06/ze-zei-tegen-mij-jongen-doe-het-niet/
Auke van der Berg schrijft sinds 2015 op zijn persoonlijke blog Ikki’s eiland waar hij inmiddels ruim 800 verhalen heeft gedeeld. Zijn eerste boek ‘Ikki’s eiland. De horzel van het koninkrijk I.
