KRALENDIJK - Dat de Directie Toezicht & Handhaving strenger optreedt tegen foutparkeerders is op zichzelf terecht. Niemand heeft er baat bij dat auto’s op trottoirs, in bermen of op privéterreinen worden neergezet. Wie de regels bewust negeert, mag daarop worden aangesproken.
Toch gaat de huidige actie met waarschuwingsstickers en de aangekondigde inzet van sleepwagens voorbij aan een belangrijke realiteit: het parkeerprobleem in Kralendijk is niet uitsluitend het gevolg van onwil van automobilisten, maar ook van jarenlang gebrek aan visie op mobiliteit en ruimtelijke planning.
Terwijl het aantal voertuigen op Bonaire explosief is gegroeid, is de parkeercapaciteit achtergebleven. Tegelijkertijd zijn steeds meer diensten geconcentreerd op locaties waar al sprake was van een tekort aan parkeerplaatsen. Fundashon Mariadal centraliseerde de apotheekdiensten bij het ziekenhuis, verschillende overheidsdiensten vestigden zich in het centrumgebied en juist de Directie Toezicht & Handhaving betrok een aanzienlijk pand aan de toch al overvolle Kaya Grandi, inclusief medewerkers en dienstvoertuigen. Daarmee zijn de handhavers niet alleen onderdeel van de oplossing, maar ook onderdeel van het probleem.
De vraag is daarom niet of er een tekort aan parkeerplaatsen bestaat, maar wat de overheid doet om dat probleem te verlichten. Een goed openbaar vervoerssysteem ontbreekt nog altijd, ondanks jarenlange discussies daarover. Tegelijkertijd wordt vastgehouden aan een verouderd systeem voor de uitgifte van taxivergunningen dat nauwelijks ruimte biedt aan nieuwe vervoersconcepten. Het huidige stelsel lijkt vooral gericht op het beschermen van bestaande belangen en politieke gunsten, terwijl inwoners en bezoekers verstoken blijven van betaalbare en toegankelijke alternatieven voor de eigen auto.
Dat wringt. Want veel mensen parkeren niet fout omdat zij dat graag willen, maar omdat zij geen redelijk alternatief hebben. Rond het ziekenhuis is de situatie vooral voor ouderen en minder mobiele bezoekers inmiddels ronduit schrijnend.
Handhaving is noodzakelijk, maar alleen wanneer zij onderdeel is van een bredere aanpak. Anders dreigt de overheid vooral de symptomen te bestrijden van een probleem dat zij zelf jarenlang heeft helpen creëren.
