Van Paraguay via Leiden naar Bonaire ‘Wat is het leven zonder avontuur?’

KRALENDIJK – Met een brede glimlach en zichtbaar enthousiasme vertelt Ariane Rekkers (30) over de bijzondere route die haar naar Bonaire bracht. Ze groeide op in Paraguay, woonde in Roemenië, studeerde rechten in Asunción en Leiden en werkte bij internationale bedrijven in Nederland. Sinds bijna een jaar noemt ze Bonaire haar thuis. “Soms voelt het alsof ik in een natuurdocumentaire leef. Wat is het leven zonder avontuur?”

Rekkers is een opvallende verschijning in de bevolkingsstatistieken van Bonaire. Volgens cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek woonden er begin 2026 slechts twee mensen op het eiland die in Paraguay zijn geboren.

“Ik weet niet of ik hier de enige Paraguayaanse ben”, zegt ze lachend. Tijdens een voetbalwedstrijd van Paraguay op het WK trok ze haar nationale shirt aan en ging ze in het centrum van Kralendijk op zoek naar landgenoten met wie ze de overwinning op Duitsland kon vieren. “Maar er was helemaal niemand. Dat was heel jammer. Als iemand na het lezen van dit artikel zegt dat er toch nog iemand uit Paraguay op Bonaire woont, zou ik die persoon graag ontmoeten en een knuffel geven.”

Familie over meerdere continenten

Haar familiegeschiedenis voert door verschillende landen. Haar Colombiaanse grootvader verhuisde voor een project naar Paraguay en ontmoette daar haar Paraguayaanse grootmoeder. Rekkers’ ouders leerden elkaar kennen tijdens hun werk voor ABN AMRO. Het internationale werk van haar vader bracht het gezin onder meer naar Colombia, New York en Roemenië.

Na de scheiding van haar ouders groeide Rekkers voornamelijk op in Paraguay. Dat was voor haar een moeilijke periode. Vanaf haar elfde bezocht ze een Duitse school in het zuiden van het land. Op haar negentiende vertrok ze opnieuw naar Roemenië om een hechtere band met haar vader op te bouwen.

“Ik had hem door de afstand maar weinig gezien”, vertelt ze. “Het was een grote en ook een beetje willekeurige stap, maar ik wilde dichter bij hem komen te staan.”

In Roemenië leerde ze de taal, mede doordat haar jongere halfbroers en -zussen geen andere taal spraken. “Roemeens lijkt behoorlijk op Spaans. Daardoor was het voor mij niet zo moeilijk om te leren.”

Tussen bouwers en bankiers

Terug in Paraguay combineerde Rekkers haar rechtenstudie met een baan bij een groot bouwbedrijf. Ze werkte overdag en studeerde ’s avonds aan een particuliere universiteit. “Dat is daar heel normaal. Je werkt overdag om je studie te kunnen betalen en gaat ’s avonds naar de universiteit. Paraguay is bovendien een vrij conservatief land en als jonge vrouw moest ik soms harder werken om serieus genomen te worden.”

Op 24-jarige leeftijd kreeg ze een belangrijke functie bij een project dat onderdeel was van de Bioceanic Corridor, een omvangrijke verbinding tussen de Atlantische en de Stille Oceaan door Zuid-Amerika. Als financieel contractmanager onderhield ze contacten met lokale banken en internationale financiers.

“Ik was nog steeds een jonge jurist en ineens zat ik daar tussen de grote jongens”, zegt Rekkers. “Het was een baan met enorm veel verantwoordelijkheid.”

Het project werd grotendeels tijdens de coronapandemie uitgevoerd. Terwijl veel mensen thuiswerkten, kon de bouw volgens haar juist sneller verlopen doordat de route nauwelijks werd gebruikt. “Ik moest iedere maand aan de internationale financiers laten zien dat we op schema lagen, dat alles volgens de regels verliep en dat het geld beschikbaar kon worden gesteld voor de werknemers.”

Ze kijkt trots terug op het resultaat. “Ik deed dat natuurlijk niet alleen. Er waren ingenieurs, bankiers en heel veel andere mensen bij betrokken. Maar het project verliep zo goed dat het vertrouwen van internationale investeerders in Paraguay toenam. Daar ben ik echt trots op.”

‘Dan beginnen we gisteren’

Ondanks haar goede baan merkte Rekkers dat het lastig was om in Paraguay verder te groeien zonder een internationale opleiding. Haar vader bood daarom aan haar te helpen bij een vervolgopleiding in Nederland.

“Hij zei: je hebt het goed gedaan, dus laten we kijken of je in Nederland verder kunt studeren”, vertelt ze. Met een lach op haar gezicht antwoordde ze: “Goed, dan beginnen we gisteren.”

Aan de Universiteit Leiden volgde ze de Advanced Master International Civil and Commercial Law. Niet zozeer de academische inhoud, maar vooral de volledige ervaring van studeren in een ander land, in een andere taal en binnen een totaal andere cultuur bleek een grote uitdaging.

“Alles was anders. Het was niet alleen koud en grijs, de mensen waren ook anders”, zegt Rekkers. “In Paraguay kom ik uit een cultuur waarin de gemeenschap heel belangrijk is. Iedereen is je vriend, iedereen is een contact en mensen helpen elkaar. In Nederland merkte ik dat niet iedereen automatisch je vriend wil zijn.”

De combinatie van een nieuwe taal, een onbekende omgeving en de grote cultuurverschillen maakte die periode tot een van de moeilijkste ervaringen in haar leven. Toch zette ze door. “Ik wist dat zo’n opleiding internationaal deuren voor mij zou openen. Elk bedrijf heeft contracten en dus zijn er altijd juristen nodig die die contracten begrijpen. Met deze master zou er altijd brood op tafel zijn.”

‘Wat is Bonaire?’

Na haar studie werkte Rekkers onder meer bij technologiebedrijf IBM en vervolgens bij een start-up die uitgroeide tot een scale-up en software ontwikkelde voor het opladen van elektrische voertuigen. Ze had een goede baan en was samen met haar partner bezig met plannen voor een toekomst in Nederland. Toen hij een baan op Bonaire aangeboden kreeg, veranderde alles.

“Mijn eerste reactie was eigenlijk: wat is Bonaire?”, vertelt ze lachend. Haar partner had eerder op het eiland gewoond en sprak er enthousiast over. Rekkers zelf was er nog nooit geweest.

De keuze was spannend, vooral omdat ze haar carrière in Nederland moest achterlaten. “Ik vroeg mij af: wat ga ik daar doen? Maar aan de andere kant dacht ik ook ik wil meer van de wereld zien, op nieuwe plekken werken en mezelf verder ontwikkelen.”

Zij en haar partner hadden nog geen kinderen en geen hypotheek. “We hadden de vrijheid om zo’n stap te zetten. Wanneer krijg je nog de kans om samen op een Caribisch eiland te gaan wonen?”

Elf maanden later heeft ze geen spijt. “Het was een goede beslissing. Het is nog steeds een goede beslissing.”

Opnieuw beginnen op Bonaire

De verhuizing betekende wel dat Rekkers haar baan, woning en sociale leven in Nederland opgaf. Eenmaal op Bonaire ging ze actief op zoek naar werk. “Ik stuurde overal mijn cv naartoe en zei: ik wil werken, is er iets wat ik kan doen? Maar ik kreeg bijna geen antwoord.”

Dat verbaasde haar. Ze spreekt Spaans, Engels, Nederlands en Roemeens en had al jarenlange juridische en internationale werkervaring. De ommekeer kwam na een gesprek met Edward Winkel van het internationale advocatenkantoor DiazReus.

“DiazReus heeft de deuren op de best mogelijke manier voor mij geopend”, vertelt Rekkers. Ze voelde zich vanaf het begin warm ontvangen door het kantoor. “Ik ben daar heel dankbaar voor en ik werk er ontzettend graag.”

Bij DiazReus ondersteunt ze onder meer bij het schrijven van verzoekschriften en het beoordelen van contracten. Ook specialiseert ze zich in arbeidsrechtelijke, personal injury en immigratiezaken. Vooral bij cliënten uit Latijns-Amerika blijkt haar achtergrond waardevol.

“Veel mensen worstelen met immigratieprocedures”, legt ze uit. “Soms moeten ze terug naar hun land terwijl ze dat niet willen, of willen ze juist een familielid naar Bonaire halen. Dan helpt het enorm dat ik Spaans spreek en begrijp waar zij vandaan komen.”

Hoewel Rekkers meerdere rechtenopleidingen heeft afgerond, kan ze op Bonaire nog niet als advocaat worden beëdigd. Haar internationale master heeft niet het vereiste Nederlandse civiel effect.

“Dat kan nog veranderen”, zegt ze optimistisch. Ze overweegt een aanvullende master op Curaçao, maar wil daarvoor eerst haar juridische Nederlands verbeteren. “Ik ben trots op mijn Nederlands, maar juridisch Nederlands is echt iets anders. De eerste keer dat mij werd gevraagd een Nederlandse overeenkomst te schrijven, dacht ik: mijn hemel, wat is dit?”

Ook daarbij blijft ze positief. “Het is niet onmogelijk. Stap voor stap.”

‘Dit eiland heeft een beetje van alles’

Na bijna een jaar voelt Rekkers zich steeds meer thuis op Bonaire. “Ik hou echt van dit eiland. Het heeft een beetje van alles. Je hebt de zee, het warme weer, de veiligheid en nog steeds dat gevoel van gemeenschap. Dat gevoel van gemeenschap vond ik ook zo fijn in Paraguay.”

Opvallend genoeg vindt ze het op Bonaire gemakkelijker om contact te maken met Nederlanders dan toen ze in Nederland woonde. “Ik weet niet of mensen met een opener mentaliteit naar Bonaire komen of dat het eiland hen opener maakt. Maar ik merk hier veel meer bereidheid om contact te maken en samen dingen te doen.”

Ook de verschillen met Paraguay spelen een rol. Daar zag ze veel armoede en voelde ze zich op straat geregeld onveilig. “Mensen hebben camera’s, muren en hekken en je hebt voortdurend het gevoel dat je moet opletten. Hier ervaar ik dat heel anders.”

In haar vrije tijd gaat Rekkers naar het strand, doet ze aan CrossFit en speelt ze videogames op haar PlayStation 5. Vooral Sniper Elite behoort tot haar favorieten. “Mensen vinden mij daardoor soms een nerd”, zegt ze met een lach. “Maar ik vind het gewoon heel leuk.”

Daarnaast verdiept ze zich in de geschiedenis en cultuur van Bonaire en de andere Caribische eilanden binnen het Koninkrijk. Haar partner, die geschiedenis heeft gestudeerd, helpt haar daarbij. “We hebben thuis veel boeken over de eilanden. Ik lees die ook om mijn Nederlands te oefenen. Als je hier woont, moet je begrijpen wat hier is gebeurd en hoe de lokale cultuur is ontstaan.”

Geen plannen om te vertrekken

Plannen om terug te keren naar Europees Nederland heeft Rekkers voorlopig niet. Zij en haar partner willen nog meerdere jaren op Bonaire blijven en denken na over de volgende stappen in hun toekomst samen op het eiland

“Mensen beseffen soms niet hoeveel van een paradijs deze plek is”, zegt ze. “Ja, het leven is duur en het kan moeilijk zijn. Maar er is zoveel te zien, zoveel te doen en je probeert elkaar te helpen. Het is prachtig.”

Voor Rekkers is het opnieuw een hoofdstuk in een leven vol onverwachte verhuizingen en nieuwe culturen. “Ik heb op veel plekken gewoond en veel mensen ontmoet. Bonaire is weer een heel ander avontuur. Maar juist dat maakt het leven interessant.”