Terug naar Bonaire met Edward Winkel: “Ik moest drie keer vertrekken om terug te komen”

KRALENDIJK – In onze rubriek ‘Terug naar Bonaire’ volgen wij Bonairianen die opgroeiden op het eiland of er sterke banden mee hebben, in het buitenland werkten of studeerden en daarna (terug)keerden. In deze vierentwintigste editie spreken wij met Edward Winkel. Hoewel hij op Curaçao werd geboren, groeide hij vrijwel zijn hele leven op Bonaire op. Via Nederland, Curaçao, Amsterdam en zelfs Aruba keerde hij uiteindelijk in 2016 terug naar het eiland, waar hij tegenwoordig advocaat is bij DavidKock DiazReus. “Ik moest eigenlijk drie keer vertrekken om uiteindelijk weer hier terecht te komen.”

Edward was nog maar een peuter toen zijn familie naar Bonaire verhuisde. Zijn vader werd directeur van de voormalige rijstfabriek ‘Antillean Rice Mills’ op het eiland, destijds een groot bedrijf met honderden werknemers. “Dat terrein waar nu onder meer de warehouse en Famoso zit, was vroeger de rijstfabriek,” vertelt hij. “Dat was echt een groot bedrijf op Bonaire.”

Hij groeide op in een heel ander Bonaire dan tegenwoordig. “Bonaire was toen veel rustiger en primitiever,” zegt hij. “Alles was kleiner en overzichtelijker.”

Eerste keer Nederland

Na de havo op Bonaire vertrok Edward op zeventienjarige leeftijd voor de eerste keer naar Nederland. Hij begon aan een rechtenopleiding aan de Hogeschool Arnhem-Nijmegen, maar de overgang bleek enorm.

“Je komt van een klein eiland ineens in een gigantische wereld terecht,” vertelt hij. “Niemand kijkt naar je om en je moet alles ineens zelf regelen.”

Vooral de zelfstandigheid viel hem zwaar. Colleges waren niet verplicht en de discipline die daarvoor nodig was, kende hij op dat moment nog niet.

“Je wordt wakker, kijkt naar buiten, het regent en je denkt: vandaag heb ik geen zin,” zegt hij lachend. “Dat liep dus niet.”

Vwo-opleiding op Curaçao

Na enkele maanden keerde hij terug, maar niet naar Bonaire. Edward verhuisde naar Curaçao, waar hij alsnog zijn vwo afrondde aan het Abel Tasman College. Die periode gaf hem opnieuw vertrouwen. “Dat ging juist heel goed,” vertelt hij. “Alles was daar veel strakker geregeld.”

Na zijn vwo vertrok hij voor de tweede keer naar Nederland. Samen met zijn toenmalige vriendin verhuisde hij naar de omgeving van Amsterdam om verder te studeren. Ze kwamen uiteindelijk terecht in een anti-kraakwoning in IJmuiden.

“We hebben matrassen, televisies en meubels gewoon met de bus vervoerd,” vertelt hij lachend. “Alles moest op budget.”

Reistijd

Hoewel Amsterdam dichtbij lag, voelde het leven daar voor Edward opnieuw zwaar. Vooral de dagelijkse reistijd speelde hem parten. “Voor iemand van Bonaire was een uur reizen echt ondenkbaar,” zegt hij.

Daarnaast liep hij opnieuw tegen het verschil tussen het onderwijs op de eilanden en Nederlandse universiteiten aan.

“Zelfs juridisch Nederlands was moeilijk,” vertelt hij. “Een woord zoals ‘onrechtmatigheid’ moest ik steeds opnieuw opzoeken.”

Onderschatting

Volgens Edward onderschatten veel mensen hoe groot dat verschil werkelijk is. “Je krijgt hier wel Nederlands op school, maar thuis en met vrienden spreek je vooral Papiamentu. Dat merk je later echt.”

Ook zijn tweede poging in Nederland liep uiteindelijk vast. Edward besloot opnieuw terug te keren naar Curaçao. Daar begon hij aan een rechtenopleiding aan de Universiteit van de Nederlandse Antillen.

“Daar kwam ik weer samen met veel vrienden van Bonaire die ook uit Nederland waren teruggekomen,” vertelt hij. “Dat voelde meteen weer vertrouwd.”

Op Curaçao vond hij opnieuw zijn ritme. Hij woonde op de campus, haalde zijn bachelor rechten en liep stage bij het Openbaar Ministerie op Bonaire.

Drie maal is scheepsrecht

Toch bleef Nederland trekken. Na zijn bachelor besloot Edward het voor een derde keer te proberen. Dit keer ging hij naar de Vrije Universiteit in Amsterdam voor een master strafrecht. “Ik was ouder en serieuzer geworden,” zegt hij. “Maar het niveauverschil bleef groot.”

Dit keer lukte het wel. Hoewel hij opnieuw moest wennen aan het hoge niveau en de strenge eisen van de universiteit, behaalde hij uiteindelijk zijn masterdiploma strafrecht.

Na zijn afstuderen reisde hij samen met zijn jongere broer Philip maandenlang door Zuidoost-Azië. “We hebben Vietnam, Thailand, Cambodja en Bali gedaan. Dat was echt een geweldige tijd.”

Verhuizen richting Aruba

Kort daarna kreeg zijn toenmalige vriendin een baan aangeboden op Aruba. Edward verhuisde mee en solliciteerde daar bij verschillende advocatenkantoren. Eén aanbod trok direct zijn aandacht.

“DavidKock DiazReus wilde me graag hebben, maar dan op Bonaire,” vertelt hij. “En toen dacht ik meteen: ja, dat wil ik.”

Toch terug naar Bonaire

In april 2016 keerde hij definitief terug naar Bonaire. “Ik ging weer thuis wonen bij mijn ouders en eerlijk gezegd vond ik dat heerlijk,” zegt hij lachend. “Na al die jaren voelde Bonaire gewoon veilig en vertrouwd.”

Zijn eerste jaren als advocaat waren direct intensief. Edward kwam terecht onder begeleiding van een oudere advocaat die kort daarna met pensioen ging.

“Vier maanden later stond ik er eigenlijk alleen voor,” vertelt hij. “Je merkt dan pas hoeveel verschil er zit tussen theorie en praktijk.”

Verschillende soorten recht

Hoewel hij gespecialiseerd is in strafrecht, behandelt hij op Bonaire vrijwel alle soorten zaken. “Op Bonaire moet je als advocaat eigenlijk alles kunnen,” legt hij uit. “Familiezaken, arbeidsrecht, strafrecht; je doet het allemaal.”

Dat werk brengt soms bijzondere situaties met zich mee op een klein eiland waar iedereen elkaar kent. “Heel vaak ken ik cliënten al sinds mijn jeugd,” vertelt hij. “Maar zodra ik die zaak behandel, zie ik dat puur professioneel.”

Gezinsleven

Tegenwoordig bestaat zijn leven vooral uit werk en gezin. Samen met zijn partner heeft hij twee jonge dochters. “Ik ben eigenlijk heel graag thuis,” zegt hij. “Vroeger ging ik veel uit, maar dat verandert als je ouder wordt.”

Hoewel hij de kansen en mogelijkheden van Nederland waardeert, weet Edward inmiddels precies waarom hij uiteindelijk terugkeerde naar Bonaire.

“In Nederland voelde ik me vaak een nummer,” zegt hij. “Hier heb je familie, vrienden en mensen die je kennen. Hier hoor ik thuis.”