Het voordeel van rapport Vishon Boneiru 2050 is dat de samenstellers zich geen zorgen hoeven te maken over mogelijke kritiek. Tegen de tijd dat de kalender vertelt dat het 2050 is, zijn de meeste lezers vergeten dat er 24 jaar geleden een rapport het levenslicht zag.
Als in 2050 blijkt dat die brede welvaart waar het rapport van rept niet haalbaar is gebleken, zullen er vermoedelijk niet dagelijks grote demonstraties op het Wilhelminaplein plaatsvinden. Demonstraties waarbij het rapport verbrand wordt op de trappen van Pasanggrahan.
De bevolking heeft na al die plannen, rapporten en onderzoeken al lang geen puf meer om de straat op te gaan om aandacht te vragen voor de problemen die het eiland sinds jaar en dag lastigvallen.
Als je niet weet of je vanavond eten op tafel kunt zetten, heb je niet veel aan een rapport met ‘een visie gericht op het verbeteren van de brede welvaart en de essentiële voorzieningen op Bonaire. De natuur, cultuur en sociale cohesie worden versterkt en meer waarde wordt gegenereerd uit bestaande en nieuwe economische activiteiten. Er wordt gestuurd op een gerichte, op arbeidsmarktbehoeften afgestemde bevolkingsgroei binnen de draagkracht van Bonaire.’
Dat de samenstellers van Vishon Boneiru 2050 ook wel inzien dat de werkelijkheid zo nu en dan wat weerbarstig is, bewijzen ze door de vaststelling dat het eiland sinds het vaak aangehaalde rapport Pourier uit 1992 sterk is veranderd, maar veel problemen zijn onopgelost gebleven of uitvergroot.
Vishon Boneiru 2050 zegt het zo:
‘De doelstellingen uit het rapport Pourier zijn dan ook niet gerealiseerd, ondanks de brede acceptatie ervan. Het rapport Pourier presenteerde de realistische visie om door bescherming van de natuur en cultuur van Bonaire meer waarde uit het toerisme te halen.’
Het compliment voor het rapport Pourier dat het een realistische visie presenteerde, geeft Vishon Boneiru 2050 ook alvast maar aan zichzelf: Met Vishon Boneiru 2050 hanteert Bonaire een realistische visie gericht op meer economische autonomie.
Dat het ondanks die realistische visie niet altijd lukt, komt volgens de samenstellers door ‘een gebrek aan sturing en door koerswisselingen vanuit het bestuur.’
De oplossing voor dat gebrek aan sturing vraagt om een coherente aanpak, bestuurlijke moed en commitment aan beide kanten van de oceaan weet Vishon Boneiru 2050.
Het is nu verleidelijk om Gerrit Komrij te citeren:
‘Een lector. Toen hij, na een onderzoek dat vele jaren in beslag nam en zijn neerslag vond in ‘n van indrukwekkende cijfertabellen voorzien rapport met ‘n gewicht van zeker anderhalf kilo, concludeerde dat jeugdwerkloosheid vooral voorkwam onder jongeren, werd hij onmiddellijk benoemd tot adviseur van de regering.’
Maar dat is goedkoop. Cynisme en sarcasme helpen de mensheid niet vooruit.
Al biedt Multatuli een excuus voor het gedrag: De hevigste uitdrukking van smart is sarcasme.
En groot is de smart als je naar het eiland kijkt. Richting- en stuurloos dobbert het daar wat rond.
Maar het kan anders. Met een realistische visie.
