Ban Pasa Dia Ku Suny: unieke ouderenopvang in de Kunuku vecht voor bestaan

KRALENDIJK – Tussen de kunuku-velden, waar de wind langs de bomen waait en de geiten rondlopen, staat de enige pasadia in de Kunuku di Súr Swinda: Ban Pasa Dia Ku Suny. Een plek waar ouderen samenkomen om te eten, te praten en even niet alleen te zijn. Maar achter deze warme ontmoetingsplek gaat een harde strijd schuil.

Ban Pasa Dia Ku Suny is een unieke locatie. Ouderen zitten samen buiten in de open lucht, omringd door het geluid van fluitende vogels, ruisende wind en zelfs af en toe een loslopende ezel die nieuwsgierig langskomt. Hier vinden ze rust en verbondenheid, ver weg van de eenzaamheid thuis.

Tijdens een bezoek is het meteen duidelijk hoe persoonlijk de zorg is. Terwijl ouderen genieten van koffie en een praatje, werkt Nireidio Makaija in de tuin. Hij wijst trots op een hoek waar hij een duurzame moestuin aanlegt. “Ouderen kunnen hier straks meehelpen,” legt hij uit. “Ze kunnen planten verzorgen of water geven. Zo blijven ze in beweging en voelen ze zich nuttig.”

Geen steun vanuit de overheid

De ouderenopvang wordt volledig vrijwillig gerund door Sunny Makaija-Eusenia en haar man Nireidio. “Wij doen dit uit liefde,” zegt Sunny. “We hebben ons hart gegeven aan deze ouderen. Maar we krijgen geen steun van fondsen of overheid, hoe vaak we ook aanvragen indienen. Alles wat je hier ziet, is opgebouwd met donaties.”

Er staan zo’n 35 ouderen ingeschreven. Voor tien dollar per dag krijgen ze ontbijt, een warme lunch, koffie met een koekje en activiteiten zoals schilderen, bewegen en tuinieren. Toch is dat bedrag voor velen te hoog. “Sommigen willen heel graag komen, maar blijven thuis omdat ze het niet kunnen betalen,” zegt Nireidio. “En dan zit je daar, eenzaam. Dat raakt ons.”

Verstrikt raken in bureaucratie

De jaarlijkse kosten bedragen ongeveer 71.000 dollar. Sunny houdt de administratie netjes bij, maar raakt verstrikt in regels en papierwerk. Haar subsidieaanvragen bij onder meer het Oranje Fonds en het Openbaar Lichaam Bonaire zijn afgewezen. Het Oranje Fonds noemde de begroting te hoog en gaf aan alleen subsidie te willen verstrekken voor losse activiteiten, niet voor structurele zorg. En juist daarin ligt Sunny’s hart: het dagelijks helpen van ouderen.

“Het gaat mij niet om een projectje hier of een workshop daar,” zegt ze. “Het gaat om mensen. Om hun eten, hun welzijn, hun waardigheid.” Haar hoop is dat de miljoenen die de overheid van Bonaire nog op de plank heeft liggen, ook een beetje richting de pasadia kunnen gaan.

Vervoer zou veel helpen

Met de overheid zijn er al gesprekken geweest. Sunny sprak met de directeur van het Openbaar Lichaam Bonaire , die enthousiast reageerde en Mevrouw van der Linden langsstuurde. Ook zij bezocht de pasadia en was volgens Sunny onder de indruk. Toch kreeg Sunny twee weken later het bericht dat de aanvraag werd afgewezen.

Intussen blijft een grote wens onvervuld: vervoer. Veel ouderen in Rincon en verderop zouden graag komen, maar kunnen niet. “Een auto of busje om mensen op te halen, dat zou alles veranderen,” zegt Nireidio. “Dan kunnen ook de ouderen die nu thuis vastzitten, hierheen komen.”

Vrijwilliger én vaste bezoeker Marianne Brouwer ziet de waarde van de plek elke dag: “Het is een plek van rust en gezelligheid. De ouderen bloeien hier op. Het mag gewoon niet verdwijnen.”